So joe sink joe ken sing en de muzikale vorming

Examen muziek op de PABO, dat vergeet je niet zomaar. Je moest een liedje uit de bundel ‘Hoy een lied’ blokfluiten en voorzingen alsof je voor de klas stond. Onze blokfluitkunsten waren niet erg ontwikkeld. Tien minuten van te voren kreeg je je liedje aangewezen en mocht je even oefenen. Aangezien niemand in 10 minuten een onbekend liedje bij elkaar fluit, had ik heel dat “Hoy een lied’ uit mijn hoofd geleerd.

Liever niet blokfluitend op de gang grinnikend gepasseerd worden door studenten van de veel serieuzer opleiding, schoot ik een leeg lokaal in.

De docent wilde het me moeilijk maken denk ik, of ze sloeg me hoog aan, je weet het niet, maar ik kreeg het lied:
‘In West-Zuid-West van Ameland, daar lei een kolkje diep, daar vangt men schol en schellevis, maar mooie meisjes niet.’
Dus.
Ik floot daar in dat lege lokaal zes keer dat lied en wilde net gaan zingen toen ik het voelde: ‘aanwezigheid’, gevolgd door besmuikt gegrinnik: Twee jongens van de serieuze opleiding!

Ik had geen grapje paraat, teveel stress. Met een rooie kop liep ik het lokaal uit, mompelend: “Ja God, ik moet zo examen doen.”

Het examen ging wel goed trouwens, ik had iets van een zeven. Iedereen kreeg iets van een zeven.
Maar onbevangen zingen voor publiek ging voortaan wat minder en bij voorkeur niet. Bij mijn eigen kinderen durfde ik wel, maar toen ik begon met het kinderdagverblijf: mwah.
Maar ach, kleine kinderen houden van liedjes, ze willen het liefst alles gezongen, dus de druk tot presteren nam langzaam maar zeker toe:
Ik keek het kringetje aan tafel zittende kinderen rond en besloot het er maar op te wagen. Beetje schor, beetje piepend, maar ik zong. Poesje mauw.
In plaats van dat ze me aankeken met van die ‘so joe sink joe ken sing’ oogjes, begonnen ze gezellig mee te wiebelen in hun stoelen.

Wat een top-publiek! Gezellig mensen!

Sindsdien zingen we elke dag veel liedjes aan tafel. Al dan niet ondersteund met spotify en wat technisch geluids-gear van Frank.
Soms zing ik zelfs een beetje tweede stem, wat dan boven komt drijven uit mijn Vrije School-tijd waarin we koor kregen. We hebben dure muziekinstrumenten aangeschaft ook, xylofoontjes en bellen. En wat multi-culti ritme-intrumenten uit de wereldwinkel.
Alles vinden ze leuk! En wij ook!