Over

‘Juffertje in ‘t groen’ heet in het dagelijks leven Korine Laarhoven. Ze werd geboren in 1963 in Rotterdam, haar moeder onderwijzeres en haar vader kunstenaar, tekenend bij een reclamebureau. Zodra het kon verhuisden ze, weg van de petrochemische industrie, naar het lommerijke Apeldoorn, waar ze opgroeide met veel aandacht en liefde voor het prachtige groen. Dat zit er dus met de paplepel ingegoten, evenals het juffertje en het creatieve. De rest, het eindeloos nadenken, het tobben en het ondernemen, heeft ze van zichzelf.

Na 10 jaar kinderdagverblijf, twee jaar BSO, 14 jaar onderwijs aan jong-volwassenen en pubers (en het grootbrengen van twee eigen kinderen) werd het tijd eens iets op te schrijven.

Ik hoop dat je mee leest, mee geniet en mee twijfelt. Er zijn ook dingen waar ik na al die jaren niet meer aan twijfel. Die zal ik ook vertellen in de hoop dat je er iets aan hebt.

In de ROC-tijd kregen we onze twee kinderen en toen zij aan hun tienerjaren begonnen, ben ik gestopt met lesgeven en een kinderdagverblijf in ons tuinhuis gestart. Ik wilde graag eigen baas zijn, mijn eigen ideeën gestalte geven en weer met kinderen werken.

Omdat binnen zitten met jonge kinderen vreselijk saai is, zowel voor de kinderen als voor ons, trokken we er op uit naar het park met de dierenwei. Zo ontstond de wens meer ruimte om ons huis te hebben, zodat we makkelijker naar buiten konden.

‘We’ zijn Frank en ik, alweer bijna 30 jaar samen. Frank is vanaf de start nauw betrokken geweest bij de ontwikkelingen van het kinderdagverblijf. Na een aantal jaren nam hij voor de helft ontslag als docent in het voortgezet onderwijs om mee te gaan werken in het bedrijf. Nu werken we er allebei volledig, zowel in de uitvoering met de kinderen, als verbouwend, nieuwe ideeën uitvoerend en managend.

Na vijf jaar vonden we onze gedroomde plek met ruim een hectare grond, midden tussen de weilanden en de bossen. De ideale plek voor een kindercentrum, waar inmiddels ook oudere kinderen in de BSO komen. De gemeente begreep dat niet zo: vergunnings-technisch was een kindercentrum binnen de bebouwde kom handiger en vooral goedkoper: waarom gaan ze helemaal (800 meter verder) daar?

Ik ben zeer gelukkig met de transformatie van ‘juffertje voor de klas’ naar ‘juffertje in het groen’. In het groen kan ik dromen, dingen beleven en realiseren.

Het mooiste wat er kon gebeuren was, dát te verwezenlijken waar ik zelf als kind van droomde: Ik wilde zwemmen in de vijver in het park, maar dat mocht niet, want het water was vervuild. Nu hebben we de wei -die groene platte woestijn- veranderd in een soort speelpark. Er zijn een poel en een beek gegraven met een eiland vol bloemen in het midden. De kinderen kunnen er zwemmen, bootje varen, kikkers en salamanders vangen en waterlopen graven met dijken en dammen. Ook in de winter spelen ze er op het strandje.